خبرنگاران عاشقانی که قلم به خون زدند

*عاشقانی که قلم به خون زدند*

🔳«گذر روزگار به هفدهم مرداد رسیده است، روزی که خبر فوری و البته ناتمام محمود صارمی را از محل کنسولگری ایران در مزار شریف چنین به یاد داریم، سقوط مزار شریف به دست طالبان و قطعی ارتباط او با مخاطبان و شهادتی که در چند قدمی محمود ایستاده بود …»

✍️ شاید جایی دلش خواست چشم‌هایش را ببندد و نبیند کنار غوغای علقمه بر سر عباس (ع) چه آمد. تیر نامهربان، نیزه بی‌رحم، شمشیر بی‌وفا، سنگ نامرد و وای بر عمود، این‌ها با زینب (س) چه کردند، قدِ این غم چقدر بلند بود، داغش چه نقره‌داغ می‌کرد وسعت تنهایی او را…
🔺شاید جایی دلش قرص شد، وقتی حسین (ع) و عباس (ع) به هم رسیدند. اما نه، فرات شرمنده شد و عباس (ع) افتاد.
نگاهش در نگاه برادر گره خورد و حسین (ع) خوب می‌دانست حرف‌های خواهر و برادری را در همان تک نگاه چطور به خواهر برساند. نگاهی به خواهر انداخت، نگاهی به خیمه و سپس به سمت میدان راهی شد. حسین (ع) که بر زمین افتاد، زینب (س) زمین خورد….

🖤باید دختر علی (ع) باشی که بتوانی واژه‌های پریشان حال را سر و سامان دهی.

▪️باید دختر علی (ع) باشی تا خاطر آشفته‌ات را در دل باران خورده‌ات خاک کنی و بچینی واژه‌ها را در برابر یزید و یزیدیان.

◾️باید دختر علی (ع) باشی که پیام‌رسان آن روز باشی و واژه‌ها چنین زانو بزنند در برابر قامتت، وقتی با صدای رسا می‌گفتی: «ای یزید! هر کید و مکر که داری بکن، هر کوشش که خواهی بنمای، هر جهد که داری به کار گیر، به خدا سوگند هرگز نتوانی نام و یاد ما را محو کنی، وحی ما را نتوانی از بین ببری، به نهایت ما نتوانی رسید، هرگز ننگ این ستم را از خود نتوانی زدود، رأی توست و روزهای قدرت تو اندک و جمعیت تو رو به پراکندگی است، در روزی که منادی حق ندا کند که لعنت خدا بر ستمکاران باد.»

🎙️سیدمجید بنی‌فاطمه در گوشم می‌خواند، سر نی در نینوا می‌ماند، اگر زینب نبود، کربلا در کربلا می‌ماند اگر زینب نبود…

🖤شور صدایش، اشک می‌کند، همه وجود آدم را. دلشوره‌ها از لابه‌لای اشک‌ها سرازیر می‌شوند و دل، دلش خوش می‌شود به نام نایب صاحب ذوالفقار. او که پیام‌رسان صادق آن روز دهم بود. او که جانانه رسالتش را به پایان رساند که حالا و در زمان ما هر روز بر تعداد دلباختگان حسینِ (ع)، فاطمه (س) و علی (ع) افزوده می‌شود و اکنون گذر روزگار به هفدهم مرداد رسیده است، روزی که خبر فوری و البته ناتمام محمود صارمی را از محل کنسولگری ایران در مزار شریف چنین به یاد داریم، سقوط مزار شریف به دست طالبان و قطعی ارتباط او با مخاطبان و شهادتی که در چند قدمی محمود ایستاده بود و نشست کنار اسمش و شد این روز به نام او و به نام روز خبرنگار.

◾️روزی که باید عشق را بگذاریم کنار این عنوان و با علاقه طعم‌دارش کنیم، در صداقت بغلطانیم و غرقش کنیم در امانت‌داری تا رمزگشایی شود امورات کشور و مطالبه‌گری‌ها حال‌وهوای زیباتری به خود بگیرد که قلم برای ساختن ایرانِ ما که همه جان ماست، بلغزد.

▪️در تلاقی عاشورای حسین (ع) و روز خبرنگار و ایستادن به خاطر راستی و جان دادن در ازای بازگو کردن حقیقت، شهید و شهادت بیشتر کنج ذهن ما بالا و پایین می‌شود. خبرنگارانی که از میان انبوه خبرهای خوب و بد، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی روزگارشان و در زیست چند ساله‌شان که گاهی عدد سن آن‌ها، بیست و چند سال بیشتر را نشان نمی‌داد و خبرسازترین خبر روزگارشان جنگ تحمیلی بود، همان دوران که مرزهای جنوب و غرب کشور به لرزه افتاده بود و نبض آبادان و خرمشهر کمی کند می‌زد، قلم به زمین گذاشتند و قدم به میدان جنگ. اصالتِ در قلم‌شان، به قدمشان ریشه دواند و ایستادنِ تمام قد، تمام آمالشان شد. عکس‌های تکی و دسته جمعی گرفتند، پلاک‌های‌شان را به گردن آویختند، شانه‌های آنها لرزید و مرواریدهای چشمان‌شان بارید وقتی بین «مَماتی مَماتَ مُحمد وَ آل مُحمد» زیارت عاشورا مکث کردند.

❣️ترکش و تیر و خمپاره کار خودش را خوب بلد بود که جان‌شان را گرفت و روح آنها راهی آسمان شد. راویانی که یک روز با مخابره اخبار و یک روز با شهادت به نسل ما و نسل‌های بعد ما پیام‌رسان شدند. قلم زدند به خون وجودشان و رسالت‌شان را به سرانجام رساندند؛ رسالتی که پایان نخواهد داشت.

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *